روابط دختر و پسر در جامعه 

روابط دختر و پسر در جامعه زیاد شده یک واقعیت است خصوصاً در دانشگاه‌ها، و خلاصه تحمل سخت شده است. پرسشم این است که خداوند در مقابل این مفاسد چه بر خوردی دارد، آیا الزاماً عذاب می‌فرستد؟ وظیفه ما دقیقاً چی هست؟

آیا جامعه انسانی که خداوند سبحان خالق، رب، بصیر و علیم به آن است، محدود به ایران و دانشگاه و … می‌شود و یا تمامی آحاد مردم در جهان را شامل می‌گردد؟!

در این عالم، قتل، جنگ، چپاول، تجاوز، کودک‌کُشی، فقر، قحطی، بیماری، فساد، فحشا و … بوده و هست؛ حال آیا به جای آن که انگشت اتهام را به سوی خود (بشریت) بگیریم، بپرسیم: «خدا چرا کاری نمی‌کند؟!»، یا با عصیان کامل، هر کاری که دلمان خواست را انجام دهیم و بپرسیم: «حالا خدا می‌خواهد چه کند؟!» در حالی که دنیا دار آخرت نیست و اینجا نیز بهشت نیست و به آدمیان در اموری اختیار داده شده است و همین امر تزاحم‌ها را ایجاد می‌کند. بلکه باید بپرسیم: «خداوند سبحان، چه دستور العمل‌هایی داده که چنین نشود؟» و بعد بپرسیم: «ما (بشر) چقدر اطاعت و رعایت می‌کنیم؟

عذاب

برخی گمان می‌کنند که خداوند متعال، در جایی آن بالا بالاها نشسته و منتظر است تا بندگانش خلافی کنند و آنها را از جایی دیگر عذاب کند و حتی گمان دارند که عذاب جهنم، چیزی جدای از حقیقت مواضع نادرست و عملکرد خطای خودشان می‌باشد!

اما، حقیقت این است که عذاب متناسب با گناه و شعاع اثر آن، در دل خود گناه می‌باشد که برخی از آثارش در دنیا ظاهر می‌شود و صورت تمام و کامل آن، در آخرت که پرده‌ها کنار می‌رود، دیده می‌شود و بر عاملش مترتب می‌گردد.

در قرآن کریم می‌خوانید که جهنم هم اکنون نیز بر کافران احاطه دارد – همگان از پل صراطی که از روی جهنم می‌گذرد، عبور می‌کنند، برخی همین‌جا سقوط می‌کنند و برخی دیگر به سلامت عبور می‌کنند – می‌خوانید که عده‌ای در همین دنیا آتش به شکم‌های خود می‌ریزند، اما نمی‌فهمند که با خود چه می‌کنند؟! و البته «ایمان و عمل صالح» نیز چنین می‌باشد.

«إِنَّ الَّذِینَ یکْتُمُونَ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْکِتَابِ وَیشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِیلًا أُولَئِکَ مَا یأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا یکَلِّمُهُمُ اللَّهُ یوْمَ الْقِیامَهِ وَلَا یزَکِّیهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ» (البقره، ۱۷۴)

• کسانی که کتمان می‏کنند آنچه را خدا از کتاب نازل کرده و آنرا به بهای کمی می‏فروشند، آنها جز آتش چیزی نمی‏خورند (و مال، رفاه و لذتی که از این رهگذر به دست می‏آورند در حقیقت آتش سوزانی است) و خداوند روز قیامت با آنها سخن نمی‏گوید، و آنها را پاکیزه نمی‏کند، و برای آنها عذاب دردناکی است.

«إِنَّ الَّذِینَ یأْکُلُونَ أَمْوَالَ الْیتَامَى ظُلْمًا إِنَّمَا یأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ نَارًا وَسَیصْلَوْنَ سَعِیرًا» (النساء، ۱۰)

• در حقیقت کسانى که اموال یتیمان را به ستم مى‌‏خورند، جز این نیست که آتشى در شکم خود فرو مى‌‏برند و به زودى در آتشى شعله‌وری درآیند.

●- بنابراین، نباید عذاب الهی را فقط در سیل، طوفان، زلزله و سایر حوادث طبیعی دید، بلکه هر گناهی، انحراف از مسیر حق می‌باشد که آثار و تبعات سوء خود را به همراه دارد.

عذاب تدریجی

بدترین و شدیدترین نوع عذاب در دنیا، «عذاب تدریجی» می‌باشد؛ یعنی منحرف و گناهکار، چنان به سوی فلاکت و هلاکت خود گام برمی دارد که خودش هم نمی‌فهمد و چه بسا از کارهای خود احساس لذتی سودگذر هم بنماید – در مقیاس کلان برای ملّت‌ها و بلاها و عذاب‌های اجتماعی نیز چنین می‌باشد.

«وَالَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیَاتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَیْثُ لَا یَعْلَمُونَ» (الأعراف، ۱۸۲)

• و آنها که آیات ما را تکذیب کردند تدریجاَ از آن راه که نمی‏دانند گرفتار مجازاتشان خواهیم کرد.