وقتی صحبت از تعداد فرزندان میشود، در ذهن بیشتر ایرانیان شعار «دو بچه کافی است» یادآور میشود. اگرچه این خودِ والدین هستند که تصمیم میگیرند چند فرزند داشته باشند و کس دیگری نمیتواند برای آنها تصمیم بگیرد؛ اما نگاهی به تاریخچه بحث کنترل جمعیت در کشور، گویای آن است که والدین افزون بر شرایط خودشان، باید به آینده فرزندان و کشورشان نیز بیاندیشند.
در سال ۱۳۶۵، متوسط شاخص نرخ باروری یعنی تعداد فرزندان هر مادر حدود ۵/۶ فرزند بود که از سال ۱۳۶۴ این شاخص به مرور سیر کاهشی خود را آغاز کرده بود و اکنون بر اساس نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵، به ۸/۱ فرزند رسیده است. نرخ رشد جمعیت، در سال ۱۳۶۵ حدود ۹/۳ درصد بوده است که در سال ۱۳۹۵، به طور متوسط به ۲۴/۱ درصد رسیده است. بر اساس نظر جمعیتشناسان، اگر روال این شاخصها به همین صورت کاهش یابد، حدود ۳۰ سال آینده نرخ رشد جمعیت به صفر رسیده و تداوم آن میتواند کشور را به رشد منفی جمعیت و کاهش جمعیت هم برساند. حال با توجه به اینکه نرخ باروری جانشینی در ایران حدود ۲/۲ است یا به عبارت دیگر هر زن باید ۲/۲ فرزند به دنیا بیاورد تا پس از دو نسل، جمعیت کشور ثابت و بدون تغییر باقی بماند و با توجه به اینکه نرخ حوادث و مرگ و میر و ناباروریها در ایران بالاتر از نرم جهانی است، توصیه کارشناسان و صاحبنظران این است که برای برخورداری از یک جمعیت پویا و در حال رشد پایدار و خانواده کامل و شاد و پیشگیری از بروز بحرانهای خانوادگی و اجتماعی، توصیه میشود هر زوج حداقل ۴ فرزند به دنیا بیاورند.
Add a Comment